Μια Σύγχρονη Αμαζόνα 5 – 10/666

//Μια Σύγχρονη Αμαζόνα 5 – 10/666

Μια Σύγχρονη Αμαζόνα 5 – 10/666

«Η Ζενεβίβ έκανε την επίθεσή της και σκότωσε αρκετούς από τους σιχαμένους άντρες της Βιομηχανίας και του Συστήματος, μα όπως κάθε επαναστάτης που τα βάζει με αυτά τα δύο… τον τρώει η μαρμάγκα. Ψόφος, τέζα, καπούτ! Τη γαζώσανε με σφαίρες. Δεν έμαθε ποτέ ότι ήμουν η Κασσάνδρα, δεν πρόλαβα να της το πω…»

«Σε πείραξε ο θάνατός της;» με ρώτησε ο Νικολάι και ήταν περίεργο να τον βλέπω να δείχνει κάποιο ενδιαφέρον επιτέλους για όσα άκουγε.

ΑΤΩ

Από εμένα αυτή τη φορά!

«Ξέρεις τι; Ελάχιστοι θνητοί με συγκινούν. Πριν τρία χρόνια, το Νοέμβρη του ’15, μία κοπέλα από την Ελλάδα ξεκλείδωσε το χάρισμα που πετώ δεξιά και αριστερά. Ναι, με εκείνη νιώθω ένα ενδιαφέρον είναι η αλήθεια. Θέλω να δω πώς θα εξελιχτεί η κατάστασή της. Μα πέρα από εκείνη. Όχι, σπάνια πια…»

Σταμάτησα. Δεν ήθελα να πελαγοδρομώ μπροστά του. Ειδικά για εκείνη.

Ο Νικολάι σιωπηλός.

«Πες μου», τον ρώτησα, «Τι σε έφερε στο αμήν; Γιατί τους σκότωσες; Ποιος ήταν ο κυριότερος λόγος;»

«Μπορώ να χρησιμοποιήσω έναν αμερικάνικο όρο;»

«Ελεύθερα».

«Το man-splaining του πατέρα μου».

Γέλασα δυνατά.

Αυτές οι νέες ορολογίες πάντα με διασκέδαζαν. Αν άραζα ακόμα με τον Έρασμο, ίσως να το απολάμβανε κι εκείνος. Ίσως και να εξοργιζόταν. Χμ… Περίεργο ατομάκι ο Έρασμος! Θυμάμαι όταν…

ΌΧΙ!

Ας επιστρέψουμε στον Νικολάι, πρέπει να κλείνει αυτή η ενότητα. Αν  εκνευρίζει εσάς κάτι που τραβάει σε μάκρος, ενώ θα έπρεπε να έχει λήξει από καιρό πριν, σκεφτείτε κι εμένα. Ώρες-ώρες, αθάνατη όντας, χάνω πολύ γρήγορα την υπομονή μου.

Εμένα η ζήση μου τραβάει σε μάκρος!

Μόνο το σεξ πρέπει να τραβάει σε μάκρος, μα και εκεί: πάντα, όσο πρέπει!

«Σε παρακαλώ, εξήγησέ μου!» τον ρώτησα, διασκεδάζοντας με την ορολογία. Ειδικά η αφαίρεση του πρώην με την γενικευμένη αντικατάσταση του ανδρός, με έκανε να μη μπορώ να συγκρατηθώ. (ex-plain, man-splain, get it?)

«Ξέρεις μωρέ, πλήρης ευνουχισμός σε εμένα και η μητέρα μου λες και ήταν κατώτερο ον, επειδή δεν είχε πέος.» είπε ντροπαλά, σαν μην ήθελε να τα εξωτερικεύσει, μα με μία οργή που σιγόβραζε.

Λες και ο φόνος που είχε ήδη διαπράξει δεν του αρκούσε!

«Δηλαδή είχε πάρει το δικό σου πέος και αντί να το δώσει στη μητέρα σου ή να της το κολλήσει με κάποια εγχείρηση, κράταγε ο ίδιος μια σακούλα ψωλές στο υπόγειο για την παρτάρα του;» έκανα παλεύοντας να μη γελάσω.

Με κοίταξε με απορία.

Δεν τον αδικώ.

Κι εγώ μερικές φορές πάω να ακολουθήσω τον ειρμό μου και με βγάζει σε αδιέξοδο.

«Συνέχισε…»

«Ήξερε πέντε πράγματα και τα επαναλάμβανε μια ζωή και είχε μία αντιμετώπιση ότι όλοι οι άλλοι δε γνωρίζουν τίποτε. Όλοι είμαστε ηλίθιοι και μόνο εκείνος ο έξυπνος. Όλοι είμαστε προδότες της πατρίδας, τον απογοητεύσαμε, γι αυτό καταρρέει η ένδοξη μαμά Ρωσία κλπ κλπ.»

Κατένευσα.

Δυστυχώς, δε το συναντάς μόνο στη Ρωσία αυτό το φαινόμενο.

Πήγα δίπλα του και ακούμπησα το πανέμορφο χέρι μου στον κοκαλιάρικο ώμο του.

«Μα είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουν ότι αυτές οι σταθερές καταρρέουν σε ένα μεταμοντέρνο πλαίσιο δράσης, καμία βάση δεν είναι μη ανατρέψιμη, δεν υπάρχει ισχύ καθέδρας και τα ρέστα. Σωστά, μαν μου;» τον ρώτησα με πραγματική συμπόνια.

«Τι;» με ρώτησε πραγματικά μπερδεμένος.

«Τίποτα.» του έκανα με καθησυχαστικό τόνο. Σαν να του μουρμούριζα ότι όλα θα πάνε καλά. Θέλοντας να συνοψίζω, ρώτησα: «Οπότε τους έκανες μπαμπούσκα, σωστά;»

Ένευσε.

Θέλοντας να ελαφρύνω λίγο την ατμόσφαιρα, αποφάσισα να στρέψω τη συζήτηση στο αγαπημένο του θέμα: «Πες μου… Ποια είναι η γνώμη σου για την Μία Καλίφα;»

«Δε μπορώ να καταλάβω γιατί έχει φάει κόλλημα ο κόσμος!» ξέσπασε ενθουσιασμένος.

«Πες τα, χρυσόστομε!» φώναξα κι εγώ. «Γιατί, μήπως κατάλαβες ποτέ το κόλλημα με τη Λίσα Αν;»

«Εδώ θα τα χαλάσουμε.» μου έκανε σοβαρός. «Είχε κάνει εκείνη τη παρωδία με την Πέιλιν και έπειτα…»

Σήκωσα το χέρι μου.

Δεν ήθελα να ακούσω τίποτε για τη συγκεκριμένη σταρ του πορνό.

Μια ζωή με τσάτιζε η φράντζα της.

«Τόσα καλά κορίτσια υπάρχουν…» συνέχισε εκείνος ονειροπόλα. «Τόρι Λέην, Εύα Αντζελίνα, Κρίστι Μακ, Νταίζι Μαίρη, Τζουλζ Βεντούρα, Κιάνα Ντιόρ…»

«Α, είσαι παλαιάς κοπής εσύ!» θαύμασα. «Ντάιαμοντ Τζάκσον;»

«Δε μπορώ να βλέπω τσόντες με αραπίνες, νιώθω βρώμικος…» ξεκίνησε να λέει, μα…

Του έκοψα τον λαιμό!

Ένιωσα το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι μου.

Μια απότομη κίνηση αρκούσε! Τα νύχια μου είναι ιδιαίτερα σκληρά και μακριά αυτές τις μέρες…

Όσο με κοιτούσε έκπληκτος, κρατώντας τον λαιμό του, που συνεχώς άδειαζε τα πορφυρά υγρά του, σε δύο λαβές που δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τη ρευστή ζωή που το έσκαγε από μέσα του –ένα ύφος που είχα δει μυριάδες φορές- ξέσπασα!

«Μου μιλάς για mansplaining, ξεκινάμε να χτίζουμε μία σχέση εμπιστοσύνης και μετά μου βγαίνεις ρατσιστής; Και θεωρείς ότι είσαι καλύτερος από τον πατέρα σου; Τα ίδια σκατά είσαι! Πάει το τσίρκο μας!»

Προσπάθησε κάτι να πει.

Είδα ένα δάκρυ να κυλά από τα μάτια του.

Άρχιζε να βγάζει τον επιθανάτιο ρόγχο.

Τον πλησίασα.

«Νόμιζα ότι είχες φιλότιμο Νικολάι! Νόμιζα ότι θα γινόσουν κολλητάρι μου! Μου αρέσει που είσαι καλλιτεχνική φύση, θα μπορούσαμε να κάνουμε μαζί και άλλες δημιουργίες, και άλλες μπαμπούσκες! Μα είσαι ένας μαλάκας τελικά, σαν όλους όσους περνούν τη ζωή τους με το μυαλό τους στο παντελόνι τους.»

Έχωσα τους αντίχειρές μου στα μάτια του.

«Η μαλακία τυφλώνει μαν μου!» του φώναξα.

Μα δεν με άκουσε.

Ήταν ήδη νεκρός.

«Άκου εκεί ‘’κάτι βρώμικο’’! Αμάν όλη η Δύση με την εμμονή της για το αλαβάστρινο λευκό στη σάρκα! Φευ! Υπάρχει, ρε αλήτη, κάτι ομορφότερο από τον έβενο, το σφριγυλό χρώματάκι και τις γεμάτες καμπύλες που κουβαλάει μία γυναίκα όταν δεν είναι λευκή;» μουρμούρισα καθώς κινήθηκα προς την είσοδο την κύρια σα κιουρία.

Κλώτσησα τον γκρίζο κύβο και πυκνός καπνός έπνιξε όλο το σπίτι.

Άφησα πίσω μου και τη γειτονιά και τη Ρωσία.

 

«Τι; Μα τον σκότωσες; Είσαι σοβαρή;»

Σχεδόν σας ακούω να απορείτε.

Τόση ώρα τον είχα στην άκρη της αφήγησης, τον ανέφερα συχνά, ίσως να κάνατε και όνειρα ότι θα είχε παραπάνω τυράκι η φάση Νικολάι. Αλλά τι να έκανα; Έχω κι εγώ κάποια όρια! Νομίζετε ότι δε θα ήθελα με τον Νικολάι να φτιάξω ένα τσίρκο, να εκθέτουμε μπαμπούσκες και να μπορώ κι εγώ να περιφέρομαι ελεύθερη στη φυσική μορφή μου; Νομίζετε ότι μου αρέσει να κρύβομαι συνέχεια με άλλες όψεις; Νομίζετε ότι όσο μου μίλαγε, δε σκεφτόμουν τι θα μπορούσαμε να κάνουμε στο μέλλον μαζί; Νομίζετε ότι δε θα ήθελα να φοράω ένα ημίψηλο, να φωνάζω: ‘’Για περάστε, για περάστε!’’ και να είμαι θιασάρχεισσα και να μαγεύονται όλοι με το μουσάκι μου και τα υπέροχα μάτια μου, τα γυαλισμένα κέρατά μου, τα φτερά μου, τη φλογίτσα μου, τις οπλές μου, να λιγουρεύονται τον πωπώ μου λέγοντας ‘’πώ! Πώ!’’ μα όσο κι αν με χαλβαδιάζουν οι χωριαταραίοι όπως τότενες στο μεσαίωνα που άραζα με τον Έρασμο να μην μπορούν να μου τον μπήξουν, στο μουνάκι μου, το λιλί τους, στο τριανταφυλλάκι μου, στο χαλβαδοκούτι μου, επειδή θαρρούν όλοι ότι με το σκήπτρο που δείχνω την σκηνή είναι ένα πέος, λόγω μίας γκραβούρας του Λίφι, μα έτσι κι αλλιώς σιγά μην τους καθόμουνα, τον έχω φάει από άντρες κι άντρες, σιγά μην με έκανε κάποιος χωριάτης να νιώσω χαρά στα σκέλια μου έπειτα από τόσους αιώνες, αλλά από την άλλη: γιατί μόνο χωριάτες; δεν πάνε μόνο αυτοί στα τσίρκα, θα ήταν ωραίο να έχουμε ένα τσίρκο και μια μεγάλη σκηνή και ο Νικολάι να είναι ο κύριος διασκεδαστής κι έπειτα να φέρναμε και ακροβάτες και ζώα…

Χμ…

Το άνωθεν, νομίζω ότι λέγεται σκατ στη τζαζ ή παραλήρημα.

Ο Κέρουακ το έκανε καλύτερα, εγώ το έκανα…

Σκατά!

Θα προσπαθήσω να τα αποφεύγω αυτά.

Μα με τσάτισε και μόνο που τον θυμήθηκα.

Και ναι: δεν έχει τσίρκο, τέλος η ιστορία, αντιός!

By | 2018-11-26T18:57:34+00:00 Νοέμβριος 26th, 2018|