Παζάρι Νοσταλγίας 2 – 18/666

/, Featured/Παζάρι Νοσταλγίας 2 – 18/666

Παζάρι Νοσταλγίας 2 – 18/666

«Καλά; Μας δουλεύεις ψιλό γαζί, μωρή Μπαφομέτα;» δε θα μου πείτε και εγώ δε θα απαντήσω τίποτε.

Τίποτα!

Δεν έχω ιδέα πώς να δώσω κυριολεκτική χροιά στη φράση ‘’ψιλό γαζί’’, δίχως να γίνει σπλάτερ, οπότε από σεβασμό στον αναγνώστη, θα το αφήσω στη φαντασία σας -αν θέλετε δηλαδή να ξεχειλώσετε το εννοιολογικό επίπεδο της ή όχι, με την εικόνα του πτώματος ενός αόρατου και πιθανολογικού αναγνώστη/ακροατή, ο οποίος μπορεί να είναι και εσείς ο ίδιος/α, και… Ορίστε, το αφήνω μισό και στην δική σας ευχέρεια να το συμπληρώσετε!

Αλλά –εν ολίγοις- όχι.

Δε σας δουλεύω.

Έτσι γίνανε τα πράγματα.

Ας λύσω όμως κάποιες άλλες απορίες που ίσως δημιουργήθηκαν: δεν είμαι κουτή, μα νά πώς έγινα κουτί. Μάνα, όπως έχω πει σε άλλο ποστ, δεν είχα ποτέ. Δε γνώρισα τον φημολογούμενο πατέρα μου μέχρι να περάσει πολύς καιρός, ενώ σε μεγάλο βαθμό ήμουν αποτέλεσμα και δημιουργία επίκλησης ενός μάτσου αμόρφωτων, ενώ το πρώτο πράγμα που βίωσα ήταν bukkake από Ναΐτες –θα το αναφέρω συχνά αυτό, δε πιστεύω να σοκάρεστε ακόμα, μα από την άλλη γενικά δεν πιστεύω, γιατί ο μπαμπάς του μπαμπά μου (που είναι πιθανότατα… παππούς μου;) ο Θεός, δε μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι υπάρχει, άρα δεν παίζει ούτε πίστη ούτε λατρεία [πώς το λέτε εσείς οι θνητοί; ζήσε τη ζωή σου, για να σε θυμούνται τα παιδιά σου και να σε ξεχάσουν τα εγγόνια σου; κάτι τέτοιο…]- όσο ήμουν μπεμπούλι και…

ΠΟΥΦ!

Πάει!

Χάθηκα πάλι…

Τι ήθελα να πω;

Μπουκάκε, μπεμπούλι, μάνα, μανούλα, μαμά, αγνώριστος;

Fuck it!

Όπως έχω πει και παλιά, είμαι αλχημίστρια, τρόπον τινά. Ίσως και η μαμά των αλχημιστών ή απλά δημιουργία των προ-αλχημιστών. Με όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια επίκληση θα μάθεις ή το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει -πολύ πριν από τον Νεύτων βέβαια- κλπ κλπ Σωστά; Οπότε ναι: όπως εκείνοι πάλευαν να αλλάξουν σύσταση και ποιότητα στα μέταλλα, έτσι κι εγώ μπορώ όχι μόνο να παίρνω μορφές άλλων προσώπων –Καρίσμα, Κασσάνδρα, Αντζελίκ αν θυμάστε- μα και αντικειμένων. Τα αντικείμενα όμως είναι πιο δύσκολη κατάσταση.

Πιο περίεργη μάλλον.

Ας το εξηγήσω με όσα είδαμε: είχα πάρει τη μορφή ενός κουτιού για μπισκότα, και με τον Μιχάλη νεκρό από το χέρι μου –το οποίο ήταν το καπάκι και είχε πάθει εξάρθρωση και αφαίρεση με το άνοιγμα του κουτιού- και τον Αντώνη του χεριού μου –ή ακριβέστερα του στομαχιού μου πλέον- πήγα παράμερα και τον ξέρασα.

Ναι, το καπάκι ήταν το χέρι μου. Ουάου; Όχι. Μετά από τόσες φορές δε με ενθουσιάζει πια. Πρέπει να συμπιεστώ και να είμαι κουλουριασμένη. Άβολο τέρμα, ενώ είχα κρύψει το πρόσωπό μου με το χέρι μου, σα να κρυφοκοιτάω μέσα από το κουτί/σώμα μου, το στόμα και το μουνί μου δίπλα-δίπλα… Weird… Ο Αντώνης παιδεύτηκε να ανοίξει το κουτί, γιατί ουσιαστικά έπρεπε να εξαρθρώσει το χέρι μου και μετά τον ρούφηξαν και τα δύο στόματά μου… μπέρδεμα!

Κουβαρίστρες!

Τα νύχια μου έχουν κόψει λαιμούς στο παρελθόν, ίσως να το θυμάστε, οπότε με την δύναμη της εξάρθρωσης, ήταν σα να κραδαίνει σπαθί και όχι άκρο, οπότε ο λαιμός του Μιχάλη μας κόπηκε πέρα για πέρα. Δεν ευθύνομαι απόλυτα.

Επόμενη απορία: πώς έκανα το μαγαζί;

Απλό: άλλαξα την ύλη των αντικειμένων του ξέφωτου. Μιλάω ώρα τώρα για την αλλαγή της ύλης, τι δεν καταλαβαίνετε; Θυμίστε μου στο μέλλον να σας πω για την φιλοσοφική λίθο. Την δικιά μου, την γνωστή… Όχι του Πότερ…

Και τώρα τρίτη πιθανή απορία: γιατί θυμίζει Κινγκ; Ε, τώρα… μην κρίνετε πριν διαβάσετε. Και παρθενογένεση δεν υπάρχει. Oh, wait! Εγώ ήμουν/είμαι  προϊόν παρθενογένεσης. Κατά κάποιο τρόπο… Πιο πάνω το λέγαμε…

 

Οκ.

Δεν είχα προλάβει να χωνέψω ούτε κομμάτι του άμοιρου Αντώνη και ήθελα να τον χρησιμοποιήσω για να φτιάξω έναν ταμία για την επιχείρηση. Θα τον άλλαζα όμως λιγάκι -μην τον αναγνωρίσει και κανένας γείτονας ή γνωστός αν σκάσει μύτη στο μαγαζάκι μου. Και σόρι κιόλας, εγώ ήμουν η διευθύντρια, ό,τι ήθελα έκανα! Γαμάω κιόλας άμα λάχει να ούμε όσο παίζει το μάλε βράσε…

Βράσε; Πιο μετά αυτό!

Ξέρασα τον Αντώνη λοιπόν, άρπαξα το χέρι μου από το έδαφος, μου το ξανακόλλησα και άρχισα να τον σμιλεύω, ώστε να μη θυμίζει σε τίποτε τον παλιό του εαυτό. Αγνώριστο θα τον έκανα.

Το πρόβλημα ήταν όμως άλλο: τα οξέα του αθάνατου στομάχου μου είχαν αλλοιώσει ήδη κάπως την όψη του, μα η ψυχή του είχε φύγει από το σώμα του. Και –όπως όλοι γνωρίζουμε- δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από έναν άψυχο ταμία. Δεν μπορείς να κάνεις παζάρια, βαριέται να κάνει την δουλειά του και αν δεν είσαι γνωστή αλυσίδα ρούχων, ένα κουφάρι που απλά χτυπάει τις τιμές, δεν είναι και η καλύτερη μούρη για να ανθίσει μία επιχείρηση. Χμ, έτσι δεν είναι; Ή μάλλον: h&m, έτσι  δεν είναι;

Έπρεπε λοιπόν ή να βρω άλλον ταμία ή να δημιουργήσω κάποιου είδους μαριονετίστα για να ελέγχει το πτώμα του Αντώνη και, πάλι καλά, η όλη κατάσταση μας είχε έρθει κουτί.

Κουτί, χι χι, ντάξ, σταματάω…

Βράσε, λοιπόν, που προείπα!

Είδα το κεφάλι του Μιχάλη και ο νους μου πήγε στην Πολυνησία και στα συρρικνωμένα κεφάλια, τα οποία δεν είναι μόνο αναμνηστικά ή ένα από τα χειρότερα βιβλία από τις ‘’ανατριχίλες’’ μα μία πρακτική μαύρης μαγείας με την οποία μπορείς…

Πφφφ βαριέμαι να εξηγώ!

Μπορείς να κάνεις διάφορα τέλος πάντων. Ναι, ο Μιχάλης δε θα ξαναμιλούσε, έπρεπε να του ράψω το στόμα, μα η κατάρα με την οποία θα έδενα στο κεφάλι του, θα καλούσε έναν κατώτερο δαίμονα, ο οποίος ίσως να ήταν ευκολότερος να τον ελέγξω. Θα αναρωτηθείτε τώρα: μα είσαι ήδη η κόρη του διαόλου, δεν είσαι ήδη αρκετά δυνατή; Δεν είναι όλοι κατώτεροί σου;

Δε πάει έτσι η φάση.

Υπάρχουν και θνητοί που είναι δυνατότεροί μου, αν και ελάχιστοι, υπάρχουν και…

Ουπς, μην το πάρετε τις μετρητοίς αυτό!

Απλά έχω πιει δεν ξέρω τι λέω…

ΚΑΝΕΙΣ ΘΝΗΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟΣ ΜΟΥ! ΚΑΝΕΙΣ!

Συνεννοηθήκαμε;

Όμορφα!

Πάω να βάλω άλλο κομμάτι στο youtube και επιστρέφω…

***

Αχ…

Το ίντερνετ είναι ένα πηγάδι δίχως πάτο. Ένα βάραθρο απύθμενο. Μία χαράδρα που δημιούργησε ο άνθρωπος, για ελεύθερη συναισθηματική πτώση, ένα μέρος για να πάνε να πεθάνουνε τα όνειρά του, αφού πρώτα ξεχειλώσουν στον νιοστό βαθμό, κι έπειτα όντας άπιαστα πλέον, να πει why bother και να δει λίγα παραπάνω βίντεο με αστείες γάτες, για να ξεχάσει την μηδαμινότητά του, στην συντριβή του τι θα μπορούσε να είναι και… οκ, το πιάσατε. Αν κοιτάξεις για ώρα την άβυσσο όμως, τότε η άβυσσος κοιτάζει και εκείνη εσένα –όπως είχε πει ο Νίτσε- οπότε νιώσε λίγο τον πόνο του σύγχρονου Δυτικού μέσα στο κουτί που τον ενώνει (και καλά) με τους πάντες και τα κοάλα (pun-da? μιεχ). Δε θα πω ότι είμαστε χειρότεροι από ποτέ, ούτε θα την παρομοιάσω με τον μεσαίωνα την εποχή –αν και έχει τρομερές ομοιότητες-, όχι, τα πράματα είναι όπως είναι, μα… να, νιώθω σα να είμαι η απόλυτη σταθερά επί γης: όλα φθείρονται, όλα χάνονται κι όλα αλλάζουν, μα εγώ συνεχίζω να γυροφέρνω.

Yey, lucky me!

Δεν αλλάζουν ακριβώς όμως –τα πράματα- είναι κάπως αλλιώς μα και ίδια…

Πίσω στο ίντερνετ όμως: όπως καθετί που φέρνει πολλά καλά, το ίδιο πράμα, μπορεί να φέρει και πόσα κακά, αν παραγίνει. Φοβού τους Δαναούς, ya know? Για παράδειγμα: ένας Χριστός; Γαμώ! Πολλοί Χριστιανοί; Γάμησέ τα! Στην πρώτη περίσταση έχουμε έναν επαναστάτη που ψέλνει imagine πριν τον Lennon, περπατάει πάνω στο νερό πριν από τον Chris Angel και μοιράζει ατέλειωτα ψάρια πολύ πριν από την Βαρβάκειο… στην δεύτερη ένα μάτσο ζώα που ακολουθούν τους νέους φαρισαίους, ψέλνουν δίχως να ξέρουν τι λεν και fuck your imagination, πάνε στα γόνατα για προσκύνημα σαν αλλόκοτα τετράποδα –διότι στα δύο πόδια δεν είσαι αρκετά πιστός απ’ ό,τι φαίνεται- και νηστεύουν το κρέας όποτε τους λένε οι κληρικοί. Τρώνε ψάρια εκείνες τις μέρες, ναι, μα μόνο το σώμα καθαρίζει και όχι το πνεύμα (αφού παίζει όταν είναι στην εκκλησία και ακούν τον ψόφο του επαναστάτη -που ξεκίνησε το γαμημένο πράμα που υποτίθεται ότι πιστεύουν- σχολιάζουν την βυζοχαράδρα της τάδε και τον κώλο της δείνα και φτύνουν χολή, ενώ οι άντρες χαλβαδιάζουν τα ίδια σημεία της ανατομίας και κατά τα άλλα κάνουν νηστεία και τα μόνα καντήλια που ξέρουν είναι αυτά που έριχναν στην κίνηση πριν πάνε στο ναο… Ε, αυτό το βλέπω να γίνεται από το 1200 και αλλάζουν μόνο τα ρούχα στους πούλους και στις κάριες κι αντί για cars τότε είχαν κάρα, cara mia…)

Πφφφ, καριολάκια…

Τι έλεγα;

Α, ναι!

Ίντερνετ!

Το θετικό: ξεκίνησε για να ξέρουνε πού να ρίχνουν τους πυραύλους και τις βόμβες. Ωραίο και νοικοκυρεμένο, δε θες να τα στείλεις αυτά στα κουτουρού!

Το αρνητικό: κατέληξε να δημιουργεί social media. Και… wait for it… κατάθλιψη εξαιτίας αυτών! Budamtsss! Κλινικές απεξάρτησης από το facebook, κάντε like και θα με βιάσουν live, μου έκαναν un-follow και να μια καλή ευκαιρία να αυτοκτονήσω.

Θα πω κάτι, που ίσως πολλοί να το σκέφτονται και ίσως να μην τολμούν να το πουν, μα θα το πω, κυρίως γιατί μπορώ να το πω, δίχως να χαρακτηριστώ φαλλοκράτισσα ή σοβινίστρια. Μα είναι αστείο ρε σεις, ναι, δεν είναι και τόσο πολιτικά ορθό, μα με ξέρετε πια, οπότε δε θα είναι έκπληξη. Έτσι κι αλλιώς, είναι στο νου όλου του ανδρικού πληθυσμού πιστεύω… Οκ, here it goes:

«Τι έγινε αγοράκια; Τσούζει λίγο να είστε αρσενικά στα social media ε;»

ΧΑΧΑΧΑΧΑΧ

Αφήστε με να εξηγηθώ, ίσως να είμαι πιωμένη, μα ξέρω τι λέω: ας υποθέσουμε ότι είσαι μουσικός ή ζωγράφος ή ηθοποιός ή μοντέλος (δε θα αναφέρω καν τους συγγραφείς διότι είναι εκτός συναγωνισμού σε μία κυρίως οπτική εποχή) και δημιουργείς fb, insta, youtube, patreon… whatever! Για να δείξεις την δουλειά σου, οκ; Αν την ίδια μέρα, μία κοπέλα, με λιγότερα ταλέντα, μέτρια εμφάνιση, αλλά σοβαρό σωματάκι, ανοίξει ταυτόχρονα με εσένα λογαριασμό… ποιος πιστεύεις, δίχως κόπο, θα έχει περισσότερα likes και followers;

ΧΑΧΑΧΑ!!!!!!!!

Ανεβάζεις έναν πίνακα με λάδια, που σου πήρε δύο μήνες να ολοκληρώσεις, μπορεί να συγκριθεί άνετα με ιταλικό μπαρόκ και η μητέρα σου βούρκωσε όταν τον είδε, όντας στο νεκροκρέβατό της. Θα πάει καλά λες, θα μου αλλάξει τη ζωή και πίπες λαχανί, νιε; Έλα μου όμως που είναι η μέρα που αποφάσισε να ανεβάσει μία αυθόρμητη φωτογραφία από την παραλία η κοπελιά μας, με μπικίνι και ύφος ‘’τι ωραία μέρα, καινούρια γυαλιά, πώς σας φαίνονται οι βυζάρες μου, αχ καλέ, μην κάνετε σχόλια για τα πόδια μου, για τα γυαλιά την ανέβασα την πικουλίνα, φιλάκια και πουτσάκια και I love summer XOXOX’’.

Ποιος λες θα έχει χρήματα στον πάτρωνα το βράδυ και περισσότερους λύκους-αντιχείρων από ελέγξιμη αγέλη; Χαχαχαχα πόσο θα σου πάρει να βουτήξεις από τον πέμπτο και να πας να βρεις τη μαμάκα σου στο μεγάλο άγνωστο ή να την δεις Λίαμ Νίσον στον γκρίζο και να πας να σφάξεις γιατί η αγέλη σου ήταν πενιχρή;

Γιατί το λέω αυτό;

Ας υψώσω ένα ποτήρι ακόμα -για κάθε μοναχικό λύκο που ακολουθεί Μπαφομετάκι- και ας επιστρέψω στο στόρι μας, γιατί λίγο μετά από το φονικό των αγοριών μας, έτυχε να σκοτώσω το πρώτο μου insta-model και youtuber!

[είδατε τι έκανα εκεί; στόρι; ίνστα; Μπα…]

Και το χάρηκα τρομερά!

Πού λέτε, είχα στήσει τα καζάνια μου…

 

By | 2019-03-03T23:18:38+00:00 Μάρτιος 3rd, 2019|