Παζάρι Νοσταλγίας 3 – 19/666

/, Featured/Παζάρι Νοσταλγίας 3 – 19/666

Παζάρι Νοσταλγίας 3 – 19/666

Πού λέτε, είχα στήσει τα καζάνια μου, τις φωτιές μου, τα σέα μου και τα μέα μου και έραβα το στόμα του Μιχάλη, για να το χώσω στη χύτρα και να το συρρικνώσω…

…όταν ξαφνικά…

…σκάει μύτη μια ποδηλάτισσα!

Σταματάει το πετάλι. Κάνουμε eye contact –άη στον ντάντι. Στηρίζεται με το ένα πόδι στη γη. Τη κοιτάω, με κοιτάει. Το χαμόγελο αρχίζει να σβήνει από τα χείλη της. Κάπου εδώ συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι ούτε κουτί, ούτε φέρνω σε κάτι ανθρώπινο. Η καλή (;), απλή και απέριττη, παλιόφιλη Μπαφομέτα. Την κοιτάω, με κοιτάει.

Σιωπή.

ΚΡΑΚ!

Με τον ήχο του σπασίματος ενός χλωρού κλαδιού στη φωτιά, εκείνη ουρλιάζει, εγώ παρατάω το κεφάλι του Μιχάλη, τις βελόνες και τα ρέστα και της ορμάω.

Τη γραπώνω από τη μέση, προτού προλάβει να ολοκληρώσει τη στροφή της με το ποδήλατο και την ρίχνω στη γη.

Πέφτει με την πλάτη, το κράνος της φεύγει από το κεφάλι της, εκτοξεύεται λίγο πιο πέρα, κάνει ένα ΓΚΟΝΓΚ! στο καζάνι και πέφτει στη φωτιά.

Όσο με κοιτάει έντρομη και παλεύει να συσπειρωθεί, εγώ συνειδητοποιώ ότι έχω σηκώσει το ποδήλατό της πάνω από το κεφάλι μου και πάνω από τα κέρατά μου –λες και είμαι μέλος αυτής της φυλής της ερήμου από τον πόλεμο των άστρων που κάνει αού αού και χαίρεται όταν πετυχαίνει κάτι με την καραμπίνα λέηζερ του- και είμαι έτοιμη να της το χώσω στο στέρνο, θρυμματίζοντας το θώρακα και λιώνοντας την καρδιά σαν ώριμο σύκο κάτω από σπορτέξ αντίντας!

‘’Μα τι στον πατέρα μου; Απολίτιστοι είμαστε;’’ αναρωτιέμαι -νιώθοντας όντως σαν νεάντερνταλ, έξω από τη σπηλιά του ή σαν ιθαγενής έξω από τη σκηνή του- και πετώντας το ποδήλατο στο εσωτερικό του Μαγαζιού, ανάμεσα στην υπόλοιπη σαβούρα, ξεσκονίζω τα χέρια μου, τείνω την παλάμη μου μπροστά, φοράω το ομορφότερο χαμόγελό μου και της συστήνομαι φιλικά, πετώντας και λίγο τον γοφό μου προς το πλάι, κάπως κοριτσίστικα:

«Μπαφομέτα!»

Η τσιρίδα της πουτάνας δεν περιγράφεται!

***

Είμαι γέννημα-θρέμμα της Ευρώπης, ακόμα κι αν άνοιξα τα μάτια μου στην Ανατολή, οπότε η Ευρώπη πάντα θα έχει ξεχωριστή θέση μέσα μου –ειδικά αν σκεφτείτε ότι για αιώνες ήμουν πάτρωνας τόσων καλλιτεχνών εδώ. Συμπαθώ την κουλτούρα της Αμερικής, μα όταν βλέπω αμερικανιές σε άλλες χώρες… χαλιέμαι κάπως!

[παρακαλώ να μη σχολιάσουμε το στυλ μου εδώ –ροζ μπλουζάκι, σκισμένο τζιν και sassy συμπεριφορά, λες και είμαι από γκέττο (που αν το σκεφτούμε, είμαι κάπως από το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ γκέττο, το είδος του γκέττο που οι γιαγιάδες σας μαγειρεύουν δίχως φούρνο –πολλή φωτιά και free ολόγυρα να ούμε- και αντί να ταΐζουν εσάς τις ταΐζουν δαίμονες μέχρι να σκάσουν-)- θα μιλήσουμε όμως για το στυλάκι της τύπας, οκ?]

Η ποδηλάτισσα φόραγε αυτά τα ισοθερμικά κολάν και αυτά τα ισοθερμικά φούτερ που τόσο τονίζουν ένα καλλίγραμμο σώμα –αν είναι όντως καλλίγραμμο γιατί αλλιώς είναι σαν να προσπαθούν να προκαλέσουν ασφυξία σε ένα τεράστιου μεγέθους ανθρώπινο σαλάμι- μαύρα και γυαλιστερά και τα δύο, σαν φρεσκοστρωμένη άσφαλτο, ενώ από κάτω, ροζ αθλητικά.

Μου έδινε την εντύπωση ότι αυτά τα ρούχα, το ποδήλατο και το κράνος της, τα φρόντιζε επιμελώς, κάθε μέρα, για να φαίνονται πάντα καθαρά και καινούρια, αλλιώς θα τα πέταγε. Μου έδινε την εντύπωση ότι ήταν με τις ώρες στο κινητό και έπινε καφέ μόνο από τα στάρμπαξ. Μου έδινε την εντύπωση ότι ήταν μια μικρή σκύλα που ανυπομονούσε να γίνει σταρ όσο κι αν η μάνα της την ήθελε κριθάρ…

Ξέρετε τον τύπο, μην σχολιάζω άλλο…

Με αυτή την ματιά την σιχάθηκα ακόμα περισσότερο!

Μα δεν ήθελα να την σκοτώσω…

Χρειαζόμουν μία ταμία. Καλός βέβαια και ο Μιχάλης, μα μία γυναικεία παρουσία στο ταμείο θα έκανε πολύ πιο ευχάριστη την όλη καταναλωτική εμπειρία.

Προσπάθησα να την ηρεμήσω –‘’έλα, τσίλαρε κοπελιά’’ εγώ- μα δεν έπαιρνε από λόγια –‘’ΑΑΑΑΑΑ’’ εκείνη-  οπότε –κινούμενη γρήγορα- της σβούρηξα μια από τις δυνατές μου φάπες στο κεφάλι και την έριξα αναίσθητη.

Επέστρεψα στη φωτιά, μάζεψα το κράνος που είχε αρχίσει να λιώνει και να βρωμάει, μα πριν στρωθώ και πάλι στη δουλειά του συρρικν-ονόματος (ακόμα κι αν θυμίζει το όνομα της σύριγγας, κάπως έτσι θα είναι η λέξη, με άλλη ορθογραφία ξέρω-γω, χέστηκα, καταλάβατε) του κεφαλιού του Μιχάλη, αποφάσισα να επιστρέψω και να ασχοληθώ λίγο ακόμα με την ανάγωγη μαντάμ.

Μα τι τρόποι ήταν αυτοί;

Να μη μου συστηθεί!

Και να ουρλιάξει από την εμφάνισή μου! Τι στο καλό; Ακόμα και τα άτομα με αναπηρία οι κυράτσες τα κοιτάνε με μισό μάτι ή με φόβο μη μολυνθούν, μα δεν ουρλιάζουν όποτε βλέπουν κάποιον να του λείπει άκρο! Κι εγώ όχι μόνο είμαι αρτιμελής, μα έχω και έξτρα κέρατα και είμαι και καύλα!

Το χέρι που είχα τείνει, δεν ήταν μόνο για χειραψία, αλλά και για να την βοηθήσω να σηκωθεί. Κι εκείνη αντί να ηρεμήσει, έμπηξε τα ουρλιαχτά. Δεν ήταν ανάγκη να την σκοτώσω, αν την μετέπειθα να δουλέψει για εμένα και οι δύο κερδισμένες θα βγαίναμε.

Δε σας καταλαβαίνω εσάς τους θνητούς ώρες-ώρες!

Σίγουρα, ένα τραγόμορφο καυλάκι που μαγαρίζει δύο κουφάρια πλάι από ένα καζάνι σε ένα ξέφωτο ενός άγνωστου/γνώριμου δάσους ίσως να μην είναι καθημερινό θέαμα, μα αντί να πάει το χέρι της στο καβάλο της, πήγε στο τιμόνι; Δεν είμαι ιδιαίτερα τρομαχτική, με φτιάχνω ώρες-ώρες κιόλας… Οπότε αντί για κλειτορίδα, πετάλι;

***

Έπιασα τα βυζιά της.

Μικρά αλλά στητά. Περδικόστηθη. Προτιμώ τα πιο ζουμερά -σαν τα δικά μου- μα καλά ήταν. Έπιασα το μουνί της. Λίγο άχειλη, μα τι να κάνεις; Τα πάνω χείλη ήταν όμορφα τουλάχιστον. Την γύρισα και έπιασα τον κώλο της…

Μπίνγκο!

Πάνω από τον κώλο της είχε μία μικρή μπανάνα [το πιστεύετε ότι ξαναγυρνάνε στη μόδα; Τα πορτοφόλια της μέσης, όχι… ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ Όχι οι μπανάνες! χαχαχαχα Σκέψου πάλι την πρόταση: ‘’Πάνω από τον κώλο της είχε μία μικρή μπανάνα’’ ΧΑΧΑΧΑΧΑΧ WHAT. THE. FUCK! ΧΑΧΧΑΧΑΧΑ μαλάκες… πεθαίνω… μου βγήκε η μαυροδάφνη από το ρουθούνι! ΧΑΧΑΧΑ ΤΙ ΣΤΟ ΠΟΎΤΣΟ ΝΑ ΈΚΑΝΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΉ ΜΠΑΝΆΝΑ ΠΆΝΩ ΑΠΌ ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΤΗΣ??!?!?!?!] αλλά εγώ ήθελα να πιάσω και τον κώλο της. Ναι, μια χαρά ήταν, πολύ γυμνασμένος για τα γούστα μου, αλλά οκ [τρωγόταν –που λέτε μεταφορικά εσείς και κυριολεκτικά οι κανίβαλοι].

Άνοιξα το φερμουάρ και έβγαλα το κινητό. Αυτό έψαχνα τόση ώρα, δεν είμαι -και τόσο- ανώμαλη -είμαι περισσότερο. Ήμουν τρομερά τυχερή, δεν είχε βάλει μοτίβο, απλά σκρόλαρα προς τα πάνω την οθόνη και ΤΣΟΥΠ η μάπα της με σουφρωμένα χειλάκια.

«Μπλιαχ!» μουρμούρισα –έχω κι εγώ τα όριά μου, δεν είμαι σιχασιάρα γενικά, αλλά το duckface πάντα μου θυμίζει σούφρα στο πρόσωπο και αυτοί είναι οι χειρότεροι δαίμονες [Αιγύπτιοι, βασανίζουν γιαγιάδες]- και άρχισα να ψάχνω τα αρχεία.

Ρε σεις! Άπειρες εικόνες και άπειρα βίντεο, όλα σε σέλφι απόσταση! Ούτε ένα γαμημένο τοπίο! Ούτε ένας άκυρος! Όπου υπήρχαν άκυροι, ΤΣΟΥΠ δίπλα και η πόρνη μας! Και σε όλα να φαίνεται το χέρι, τι στο καλό, δεν ήξερε τα σέλφι-ΣΤΥΓΞ (ε, καλό;); Βγήκα από την γκαλερί και είδα τις δύο εφαρμογές που ήταν στην κεντρική οθόνη: youtube και insta.

Κλίκαρα το πρώτο και με έβγαλε στο προφίλ της.

Κούνησα με αποδοκιμασία το κεφάλι μου.

Μπήκα στο δεύτερο και με έβγαλε στο προφίλ της.

Κοίταξα το αναίσθητο πρόσωπό της με ύφος ‘’really nigga?’’

Κλίκαρα ένα βίνεο…

 

‘’Αγαπουλίνες και αγαπουλινάκια μου, καλημερούδια με αστερόσκονη και…’’

 

Πέταξα το κινητό στη γη, το θρυμμάτισα κάτω από την οπλή μου και ενώ είχα ήδη ξεράσει μία φορά, διπλώθηκα στα δύο κι επανέλαβα τη διαδικασία…

…πάνω της!

Ω, η νέα ταμίας θα πέρναγε σίγουρα ρετουσάρισμα πριν αναλάβει το πόστο!!!

 

 

 

 

******

 

 

 

Super amazing artwork of Baphometa by the one and only Lena Decay

By | 2019-03-04T22:07:35+00:00 Μάρτιος 4th, 2019|