QnA no15 – Βασίλης Ζήκος

//QnA no15 – Βασίλης Ζήκος

QnA no15 – Βασίλης Ζήκος

Ο Βασίλης Ζήκος είναι ένας από τους λίγους καλλιτέχνες που έχουν κάνει χατ-τρικ από guest artworks στη σελίδα και πραγματικά με κάθε ένα έθετε τον εικαστικό πήχη όλο και πιο ψηλά!!! Όταν είδα την πρώτη του Λενόρ (14/10/2015) θυμάμαι ότι είχα βουρκώσει, όταν μου έστειλε τον Λίον Γουλφ (1/3/2016) μαζί με τον Γιώργο Γυφτάκη (και πατέρα του Λίον) τρίβαμε τα μάτια μας, ενώ με το τελευταίο του γκεστ (7/10/2016)… ε, μάτια έχετε, φαντάζεστε πώς ένιωσα όταν είδα την κόρη μου να αράζει πάνω σε ορδές από ζόμπι!!!

Ο Βασίλης είναι Illustrator & comic book artist. Έχει κάνει εξώφυλλα για τον Aίολο όπως και εικόνες για ένα role playing game, το ‘’Zωντανά Έπη’’ (του Θωμά Μαστακούρη). Επίσης εξώφυλλα δίσκων (Mael Mordha, Winterhymn), σχέδια για role playing games του εξωτερικού και πολλά άλλα.

Σαν άτομο, από το λίγο που τον έχω ζήσει, είναι απίστευτα προσιτός και προσγειωμένος, ενώ δε το κρύβω, για άλλη μια φορά, με συγκίνησε με τις απαντήσεις του!

Μη σας κουράζω όμως άλλο, πάμε να δούμε τι μας είπε…

***

1) Συχνά αντλείς θέματα από την ποπ κουλτούρα για την θεματολογία σου, ειδικά τον καλτ τρόμο των 80’ς και των 90’ς αλλά και από το παρόν, με αποκορύφωμα την τρομερή συλλογή Holy Selfies… Ποια είναι η σημαντικότητα αυτής της κουλτούρας για εσένα προσωπικά και τι πιστεύεις ότι λείπει από αυτό το χώρο στις μέρες μας; Επίσης, πώς προέκυψε η συλλογή αυτή;

(Βάζει να παίζει μουσική του John Carpenter του τρομομάστορα…) Ναι, τι λέγαμε? Α, μάλιστα, ναι, για την ποπ κουλτούρα και κυρίως τον τρόμο των 80ς…70ς, πράγματα που λατρεύω και με τα οποία μεγάλωσα εξ ου και η έντονη παρουσία τους στη δουλειά μου. Έχουν γίνει κομμάτι μου και μου φέρνουν τις περισσότερες ιδέες. Το ίδιο και η θρησκεία μας που την έχω φάει όλα αυτά τα χρόνια τόσο στην μάπα ώστε οι ιδέες να την κριτικάρω, αναλύσω ή απλά κανιβαλίσω μου γεννιούνται εύκολα και σε αφθονία. Praise the Lord! Τα Holy Selfies γεννήθηκαν τελείως απρόσμενα ένα Πάσχα όπου για πλάκα έκανα μια εικόνα του Ιησού να τραβά σέλφι με duckface πάνω στο γαϊδουράκι του και νόμιζα ότι αυτό ήταν. Αλλά μετά είχα και μια ακόμα ιδέα και μετά μια άλλη και τελικά κάλυψα όλα τα βασικά πασχαλινά σημεία της Καινής Διαθήκης και πήγα και στα Χριστούγεννα όπου εκεί το τερμάτισα! Δε φταίω εγώ, ο διάβολος με έβαλε… Α, και κάτι τελευταίο… Τι λείπει από το χώρο της ποπ κουλτούρας στις μέρες μας? Φοβάμαι η ψυχή…

2) Το πρώτο σου γκεστ ήταν μια υπέροχη Λενόρ που μέχρι σήμερα την κοιτάω και απλά νιώθω δέος… Θες να μας πεις δυο λόγια για το συγκεκριμένο artwork;

Με χαρά συμμετείχα κι εγώ στην παρέα των καλλιτεχνών που έδωσαν κάτι από την δουλειά τους στον κόσμο των ψυχοπλάνων της φιλενάδας μας Λενόρ. Μου αρέσει να συμμετέχω και να στηρίζω φίλους καλλιτέχνες στη δουλειά τους οπότε όταν μου πρότεινες να σχεδιάσω την ηρωίδα σου το βρήκα μια ευχάριστη πρόκληση και το έκανα. Θυμάμαι ότι πιο πολύ με προβλημάτιζε τι να σχεδιάσω γιατί το κείμενο της Λενόρ έβριθε από εικόνες που θα μπορούσαν να ζωγραφιστούν αλλά τελικά είπα να επικεντρωθώ σε μια εικόνα της ίδιας της ηρωίδας και των κολλητών της sidekicks.

3) Η αισθητική σου είναι τρομερά ρεαλιστική, στην πλειοψηφία των έργων σου. Πέρα από την δουλειά φυσικά, θυμάσαι πώς προέκυψε να πάρει αυτή τη μορφή ή την στιγμή που αντιλήφθηκες ότι είχες αποκτήσει το συγκεκριμένο ύφος; Έχεις πειραματιστεί και με ποιο αφαιρετικές φόρμες ή δεν σε τραβάει καν;

Το στυλ στη δουλειά μου είναι κάτι που με προβληματίζει και μου δημιουργεί και συχνά ανασφάλειες και τις περισσότερες φορές λέω μέσα μου, «fuck it, θα κάνω ότι γουστάρω…» Πάντα ζωγράφιζα αφήνοντας το χέρι μου και το ένστικτο μου να με οδηγήσει. Ίσως επειδή τους κόσμους μου και τους ήρωες μου ήθελα να τους ζωντανέψω, να καταφέρω να τους κάνω να πεταχτούν έξω από το χαρτί και να γίνουν πραγματικοί κατέληξα να κάνω τη δουλειά μου με πολύ λεπτομέρεια και ρεαλισμό. Το να πειραματιστώ με στυλ πιο αφαιρετικό μου ακούγεται σαν άσκηση πίσω στη σχολή σχεδίου που πρέπει να κάνω με το ζόρι για το βαθμό. Άμα έχω έμπνευση μπορεί κάποια στιγμή να το κάνω αλλά μέχρι τώρα η μούσα μου δεν μου προτείνει τέτοια στυλιστικά κόλπα…

4) Το δεύτερο γκεστ σου ήταν εμπνευσμένο από το διήγημα του Γιώργου Γυφτάκη ‘’Η Κατάρα της Ύπαρξης του Λίον Γουλφ’’. Τι σου έχει μείνει από την δημιουργία του συγκεκριμένου έργου;

Λέξεις γραμμένες με αίμα και πόνο. Ήθελα πολύ να μεταφέρω την αγωνία του Λίον αλλά επίσης και την ξεχωριστή του παρουσία και ιδιότητες σε μια εικόνα. Να ιντριγκάρω κάποιον που δεν είχε διαβάσει το διήγημα του Γιώργου να το βρει και το διαβάσει. Με γοήτευσε πολύ επίσης η ιδέα (το έπιασα όταν διάβασα αυτό το διήγημα) ότι ο κόσμος της Λενόρ ήταν ένα σύμπαν ακόμα μεγαλύτερο που είχε κι άλλους παρόμοιους ήρωες μέσα σε αυτό με τις δικές τους ιστορίες. Τώρα το μόνο που μένει είναι και μια ομάδα Ψυχοπλάνων σε στυλ gothic avengers ή καλύτερα Justice League Dark (δεν κάνω πλάκα, καλά μη βαράτε…)

5) Πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος που ζωγραφίζεις μέσα στα χρόνια; Ως αναφορά την διαδικασία σου, τι σου έχει λείψει από τα πρώτα σου βήματα και τι εκτιμάς περισσότερο από την εμπειρία που έχεις τώρα; Έχει γίνει πιο εσωτερική η διαδικασία ή παραμένει πάνω-κάτω η ίδια;

Μέσα στα χρόνια αλλάζουν κάποιες τεχνικές όπως και επιρροές (πολύ παλιά ήθελα να ζωγραφίζω comics σαν τον Brian Bolland, μετά σαν τον Simon Bisley, τελευταία παίρνω πολλά χρήσιμα μαθήματα από τον Bill Sienkiewicz ή σκοτεινές ιδέες από τον Zdzisław Beksiński) Μπαίνουν μέσα στο κεφάλι μου και το μπλέντερ τις ανακατεύει και αφομοιώνω (σαν το The Thing) ότι μου είναι χρήσιμο. Αυτό που πραγματικά μου έχει λείψει είναι τα χαρτιά, οι μπογιές, τα πινέλα και τα συναφή. Ζωγραφίζω σχεδόν αποκλειστικά digital και το λατρεύω αλλά θέλω να έρθω ξανά σε επαφή με τον παλιό μου εαυτό τον πιο αναλογικό. Η σωστότερη διαδικασία, που ρωτάς, για μένα είναι να μην σκέφτεσαι τη διαδικασία. Όποτε προσπαθώ συνειδητά να ακολουθήσω μηχανισμούς και τεχνικές που θα βγάλουν ένα ιδανικό αποτέλεσμα τα κάνω θάλασσα. Όταν ακούω τον εσωτερικό μου εαυτό που με πάει τα πάω καλύτερα.

6) Το τελευταίο γκεστ που έκανες ήταν για το ξεκίνημα του τρίτου κύκλου της Λενόρ και απλά η λεπτομέρεια του κόβερ είναι αλλού! Αυτή είναι μια ερώτηση που είναι και για την Λενόρ και γενικά: πώς νιώθεις όταν επισκέπτεσαι τον ίδιο χαρακτήρα; Είναι δύσκολο να του δώσεις νέα οπτική, ανακαλύπτεις τίποτε καινούριο όταν προσεγγίζεις ξανά ένα παλιό θέμα;

Αυτό με τη λεπτομέρεια που λες το ένιωσα όταν κατάλαβα πόσα ζόμπι έπρεπε να κάνω στο τελευταίο μου cover της Λενόρ και με έπιασε ένα άγχος αλλά τελικά το άξιζε οπότε τέλος καλό όλα καλά. Όταν επισκέπτεσαι ένα παλιό χαρακτήρα είναι σαν να τα ξαναλές με ένα παλιό φίλο. Ξανασυνάντησα τη Λενόρ μας διαφορετική, γεμάτη battle scars αλλά με την ίδια τρέλα. Μαζί της δεν ένιωσα δυσκολίες να την ξαναπροσεγγίσω μια και ένιωθα ότι την καταλαβαίνω. Πάντα ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο προσεγγίζοντας ένα παλιό θέμα, έχεις τη δυνατότητα να τολμήσεις να κάνεις τα πράγματα διαφορετικά ή να δεις πως σκεφτόσουν παλιά και πως τώρα με τον ίδιο χαρακτήρα. Δεν είσαι φωτοτυπικό όποτε ακόμα και άθελα σου εξελίσσεσαι.

7) Θα ήθελες να πεις κάτι, ή να αφήσεις κάποιο μήνυμα για κλείσιμο, για τους ακόλουθους της σελίδας;

Είμαστε όλοι ψυχοπλάνοι, καιρός να γυρίσουμε τον βαρετό μας κόσμο ανάποδα…

Δουλειά του Βασίλη μπορείτε να βρείτε στο fb: https://www.facebook.com/VasilisZikosIlluminarti/?pnref=about.overview και στο : http://kid-eternity.deviantart.com/

Φίλε μου σ ευχαριστώ για τον χρόνο σου και την αγάπη σου για το Λενοράκι μου! Να σαι πάντα υγιής και δημιουργικός και συνέχισε να δημιουργείς τελειότητες!

(19/5/2017)

By | 2018-05-10T19:03:32+00:00 Μάιος 10th, 2018|