QnA no21 – Φράνση Παπουτσάκη

//QnA no21 – Φράνση Παπουτσάκη

QnA no21 – Φράνση Παπουτσάκη

Πυρ, γυνή και θάλασσα, συμβουλεύει ο σοφός λαός να φοβάσαι, μα αν η εν λόγω γυνή γράφει και λογοτεχνία τρόμου… τρέχα! Πάντως πέρα από την πλάκα, η Φράνση συνδυάζει και τις τρεις λέξεις του γνωμικού, με τη θάλασσα να είναι το φυσικό περιβάλλον της οικογένειάς της (όπως θα δείτε και πιο κάτω) και το πυρ –κατ’ εμέ- η ασίγαστη δημιουργική φλόγα του πνεύματός της! Γράφει ακατάπαυστα και αυτό το γεγονός με κάνει να την θαυμάζω και να την εκτιμώ απίστευτα γιατί –πώς να το κάνουμε;- νιώθω μια κάποια σύνδεση…

Γνώρισα τη Φράνση σε μία βραδιά παρουσίασης για το βιβλίο ‘’Οι Θεοί Του Ατμού’’, μία steampunk ανθολογία, της οποίας τις σελίδες μοιραζόμασταν μαζί με άλλες ταλαντούχες πένες, μα εκείνο το βράδυ, οι δυο μας μόνο μοιραζόμασταν την σκηνή. Όταν έκανα την σελίδα της Λενόρ, ήταν ένα από τα πρώτα άτομα που σκέφτηκα να προσεγγίσω για να κάνουν συγγραφικό γκεστ. Το διήγημά της ‘’The Carpenter’’ ήταν ένα από τα πιο ‘’ιδιαίτερα’’ γκεστ στο μύθο της ψυχοπλάνης, διότι γράφτηκε έπειτα από τρομερή έρευνα και μελέτη των όσων είχα γράψει (κοκκινίζω λιγάκι) και έπειτα από πολλές τηλεφωνικές συζητήσεις πάνω στη μυθολογία (κοκκινίζω δις). Επίσης, είναι το μόνο γκεστ διήγημα από το οποίο προέκυψαν 4 άλλα γκεστ, εμπνευσμένα από το κείμενο αυτό!

Μα φλυαρώ, ας δούμε ποια είναι η Φράνση και ας περάσουμε στη συνέντευξη…

Η Φράνση Παπουτσάκη γεννήθηκε το 1976 στη Νεάπολη Εξαρχείων, κάτω από τον αστερισμό του Σκορπιού. Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών & Πολιτικών Επιστημών, στο τμήμα Κοινωνιολογίας. Μια από τις εργασίες που εκπόνησε είχε ως θέμα: “Οι ανθρώπινες σχέσεις μέσα από την προοπτική του παραλόγου κατά τον Α. Camus” . Ξεκίνησε τη διδακτορική της διατριβή με τίτλο “Οι κοινωνικές αναπαραστάσεις της αυτοκτονίας στον κινηματογράφο”, την οποία άφησε σκοπίμως ημιτελή. Οι ιστορίες της έχουν κυκλοφορήσει σε αρκετά ηλεκτρονικά site, όπως το BOOKBAR, το CHALICE και το NYCTOPHILIA καθώς επίσης, στα έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά ΚΛΕΨΥΔΡΑ και ΣΟΔΕΙΑ. Έχει συμμετάσχει στις ανθολογίες «Θύελλα στο Χρόνο», «Θρύλοι του Σύμπαντος ΙΙΙ, IV», «Θεοί του Ατμού: Steampunk Οράματα», «Once upon a time» και «Πτώση των Θεών» των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές, από τις οποίες κυκλοφόρησε το 2014, η προσωπική της νουβέλα «Hide and Seek». Μεταφρασμένα κείμενα της πρόκειται να εκδοθούν σε ξένα περιοδικά. Τα μεγάλα της πάθη εκτός από την πένα της είναι οι ξένες γλώσσες, η κιθάρα της, η blues μουσική, ο βουβός, ο retro και ο cult κινηματογράφος, οι πολεμικές τέχνες και η γιόγκα. Γράφει και ζει στην Αθήνα.

***

  1. Από πότε θυμάσαι να γράφεις με πάθος (όχι απλά σα χόμπι) και ποιες ήταν οι πρώτες σου επιρροές;

Γεια σου, φίλε και συνδαιτυμόνα της γραφής, Γιώργο. Χωρίς να θέλω να ακουστώ επιθετική, το γράψιμο για μένα δεν αποτέλεσε ποτέ χόμπι κι εκνευρίζομαι πολύ όταν τα συνδέουν . Ξέρω ότι με υπονόμευσες με την παρένθεση αλλά θα «τσιμπήσω». Με ενοχλεί γενικότερα η λέξη χόμπι διότι είναι αποδοχή της καταδυνάστευσης του χρόνου της ζωής μας από την εργασία και άλλα δεινά. Χόμπι για εμένα σημαίνει «όταν βρω λίγο χρόνο κάνω και κάτι που μου αρέσει πέρα από το να βασανίζομαι». Αν γράφεις ημερολόγιο ή πώς πέρασες το καλοκαίρι στην Σέριφο ή την εμπειρία σου από ένα τραγικό χωρισμό ίσως να είναι χόμπι, το δέχομαι. Αλλά η συγγραφή δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο εκτός από πάθος που σε ορίζει. Άλλο γράφω κι άλλο είμαι συγγραφέας. Λυπάμαι.

Γράφω πριν μάθω να γράφω νομίζω. Έφτιαχνα πάντα ιστορίες με το μυαλό μου από πολύ μικρή ηλικία και πάντα θυμάμαι να τις αφηγούμαι ή σε κάποιο αόρατο κοινό ούσα μοναχοπαίδι ή στους φίλους μου. Οι πρώτες επιρροές μου ήταν τα παραμύθια της γιαγιάς μου, της μητέρας μου που μεγάλωσε σε φάρο, οι ιστορίες του πατέρα μου που ήταν ναυτικός κι όπως όλων μας έστω και εν αγνοία μας, τα παραμύθια των αδερφών Grimm. Ευτυχώς, μεγάλωσα σε εποχή και σε περιβάλλον που το βιβλίο θεωρούνταν ακόμη το καλύτερο δώρο για ένα παιδί. Τα βιβλία που θυμάμαι ξεκάθαρα είναι η παιδική έκδοση της Οδύσσειας και της Ιλιάδας, η Ανακάλυψη της Αμερικής από τον Χριστόφορο Κολόμβο και μια σειρά από συνέχειες γαλλικών βιβλίων με τίτλο «Τα μικρά βρικολακάκια» που μάλλον εξηγεί πολλά για μένα τώρα που το σκέπτομαι.

2) Χαίρομαι απίστευτα που ξεκίνησες επιθετικά, διότι έτσι νιώθω κι εγώ όταν μου λένε ότι αυτό που κάνω είναι χόμπι! Εγώ συνήθως απλά γνέφω και το προσπερνώ, μάλλον θα υιοθετήσω το ύφος σου, χεχε Πες μου όμως, πώς γνώρισες την Francine και πώς σε άλλαξε σαν άνθρωπο;

Δεν έχουμε γνωριστεί. Αυτή ζει στο Νεπάλ ερημίτισσα σε μια σπηλιά, εγώ στην Ελλάδα. Ίσως κάποτε να πάω να ζήσω μαζί της και να γίνουμε αχώριστες κάτι που δεν ξέρω τι συνεπακόλουθα θα έχει για τον υπόλοιπο πλανήτη. Αλλάζουμε η μία την άλλη μέσα από τα γραπτά μας. Μεταμορφωνόμαστε.

3) Το γκεστ διήγημά σου ήταν το ‘’Carpenter’’ και όχι μόνο έδωσε νέες προεκτάσεις στη μυθολογία μου, μα η έκτασή του και η πιστότητά σου στα όσα ήδη είχα γράψει για τον κόσμο της ψυχοπλάνης απλά με έκαναν να ενθουσιαστώ όσο ποτέ! Πες μας δυο λόγια για την δημιουργία αυτού του διηγήματος.

Η ιδέα ενός αλήτη-καλλιτέχνη μ’ ένα καταραμένο μαχαίρι που σκαλίζει νεκρικές μορφές στριφογύριζε στο μυαλό μου πολύ καιρό αλλά δεν την είχα καρφώσει στο χαρτί. Όταν μου έκανες την πρόταση μου δόθηκε η ευκαιρία να το κάνω με μεγάλο ενθουσιασμό όπως είπες. Είναι από τις ιστορίες που γουστάρω πάρα πολύ και που απόλαυσα την γραφή της. Με ρώτησε πρόσφατως ένας φίλος που αγόρασε το βιβλίο μας, σε ποια κατηγορία θα μπορούσε κανείς να την κατατάξει κι αυθορμήτως μου βγήκε ο όρος punk horror που δεν νομίζω ότι υπάρχει καν. Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στους κατασκόπους και ο χαρακτήρας της πήρε το όνομα του (Χάρρυ) από τους δύο αγαπημένους μου κατασκόπους, την Μata Hari και τον Harold Adrian Russell Philby, τον κατάσκοπο που ενέπνευσε την ταινία The Third Man (1949) του σκηνοθέτη Caron Reed, με τον Orson Welles στο ρόλο του Philby καθώς και το ομώνυμο τραγούδι του Rory Gallagher.

4) Η τελευταία σου έκδοση ήταν το ‘’Little steps to hell’’ και είναι μία συνεργατική ανθολογία διηγημάτων, η οποία ειλικρινά κυλούσε σα νερό και με κράτησε καθηλωμένο από την αρχή μέχρι το τέλος! Ήξερα από την δική μας συνεργασία ότι είσαι τρομερή συμπαίκτρια, μα α) πώς διέφερε αυτή η συνεργασία από τη δική μας, β) τι σου αρέσει περισσότερο στο να παίζεις ‘’ομαδικά’’ το μοναχικό παιχνίδι της συγγραφής, γ) πώς νιώθεις για το συγκεκριμένο βιβλίο;

Χαίρομαι να ακούω τέτοια λόγια από σένα και σε ευχαριστώ για όσα είχες πει στην παρουσίαση του βιβλίου. Η δική μας συνεργασία είχε πυροδοτηθεί από μία λέξη που μου είχες αναφέρει και δυστυχώς δεν μπορώ να επαναλάβω εδώ. Δεν ξέρω αν την θυμάσαι πάντως για μένα ήταν κομβική διότι μου έδινε το έναυσμα να γράψω όπως ήθελα, δηλαδή με απόλυτη ελευθερία. Με τη Μαρία Ροδοπούλου -σκοτεινή ποιήτρια και συγγραφέα που εκτιμώ απεριορίστως και την ευχαριστώ για την πίστη που έχει στην πένα μου όπως κι εγώ στην δική της – γράψαμε μαζί το Little Steps to Hell με ένα σχεδόν μεταφυσικό τρόπο. Όλοι με ρωτούν πώς το κάναμε αλλά δεν μπορώ φυσικά να αποκαλύψω τα μυστικά της τέχνης. Το βιβλίο αυτό το λατρεύω, έζησα μαζί του πολλές νύχτες καθώς το διόρθωνα ξανά και ξανά αφότου είχε γραφεί, έκανα όλη την εικονογράφηση, επέμεινα στο στόχο να εκδοθεί όπως του άξιζε ακριβώς και τώρα το ζω, το βλέπω να απογειώνεται κι είμαι χαρούμενη όσο δεν φαντάζεσαι. Θα είμαι ειλικρινής ως προς το θέμα της ομαδικής συγγραφής. Δεν θα το ξανακάνω. Με την Μαρία ετοιμάζουμε ήδη ένα δεύτερο βιβλίο εφόσον είδαμε ότι η συνταγή μας πέτυχε αλλά προτιμώ να γράφω μόνη μου, ως φύση και θέση μοναχικός άνθρωπος πολλώ μάλλον ως συγγραφέας. Η συμμετοχή σε κάτι ομαδικό όπως τα δικά μας “Φαινόμενα της Ψυχοπλάνης” θα με ενδιαφέρει πάντα αλλά πέρα από την Μαρία δεν θα ξαναγράψω με κανέναν άλλον, εκτός από την Francine Queen.

5) Θέλω να σε πάω λίγο πίσω, στο ‘’Ηide and seek’’, αφού με μια παρουσίαση γι αυτό σε έμαθα και θεωρώ ότι τα ‘’πρώτα μας παιδιά’’ είναι συνήθως αδικημένα από το κοινό. Τι θυμάσαι από την δημιουργία αυτού του έργου;

Ο εκδότης των Συμπαντικών Διαδρομών μου έκανε την πρόταση, θέλοντας να εκδώσει μια νουβέλα μου στην σειρά Pettit μετά από αρκετές ιστορίες που είχαν φιλοξενηθεί στις ανθολογίες τους και δέχτηκα, φυσικά και με χαρά. Το έγραψα σε δέκα ημέρες. Νυχθημερόν. Κι ύστερα, το ξαναέγραψα όλο από την αρχή. Ήταν το καλοκαίρι του 2014. Είχα χάσει κάθε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά είμαι υπερήφανη για το αποτέλεσμα. Ευτυχώς δεν έχει αδικηθεί. Είναι σχεδόν εξαντλημένο από τα βιβλιοπωλεία κι ακόμη υπάρχουν φίλοι αναγνώστες που το ζητούν και το αγοράζουν με παραγγελία. Προσπαθώ να το προωθώ πάντα, όπως ότι έχω γράψει αλλά με διακριτικό τρόπο κι όχι ως ντελάλης σε παζάρι.

6) Ξέρω ότι γράφεις μανιωδώς και πραγματικά σε θαυμάζω γι αυτό! Τι έχουμε να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον;

Μανιωδώς. Όπως γνωρίζω ότι γράφεις κι εσύ. Σε θαυμάζω επίσης για τον ίδιο λόγο αλλά και για την ποιότητα που έχεις ως άνθρωπος κι ως συγγραφέας που σπάνια κατορθώνει να καλλιεργήσει κανείς από νεαρή ηλικία. Έχω μπλέξει με τρεις ιστορίες που διεκδικούν εξίσου το μυαλό μου και σταδιακά μάλλον θα καταπατήσουν όλο μου το χρόνο, αν δεν τις βάλω σε τάξη. Οι δύο είναι με ζόμπι που είναι ίσως το πιο αγαπημένο μου είδος cult τρόμου ενώ η άλλη αφορά μια μεταφυσική προσέγγιση του θανάτου την οποία είμαι φοβερά μυστικοπαθής για να αποκαλύψω. Προς έκδοση, ετοιμάζω ένα μυθιστόρημα αλλά το κύριο μέλημα μου είναι να κυκλοφορήσει η συλλογή με τα διηγήματα που έχω γράψει μέχρι τώρα κι αν πάνε όλα καλά, θα συμβεί σύντομα από τον εκδοτικό οίκο Λυκόφως με τον οποίο συνεργάζομαι με εξαίρετο τρόπο. Ανυπομονώ. And I’m crossing fingers!

7) Θα ήθελες να πεις κάτι, ή να αφήσεις κάποιο μήνυμα για κλείσιμο, για τους ακόλουθους της σελίδας;

Να διαβάζουν. Να ακούν μουσική. Να βλέπουν παλιό κινηματογράφο. Να είναι ελεύθεροι και πάντα εξοργισμένοι. Να ακολουθούν την εσωτερική τους φωνή και να εμπιστεύονται τα δαιμόνια τους.

Την Φράνση μπορείτε να την βρείτε στο: https://www.facebook.com/franses.pap

Φράνση μου, σ ευχαριστώ για το χρόνο σου και για την υπέροχη αυτή συνέντευξη. Να σαι πάντα υγιής, δημιουργική και ευτυχισμένη και εύχομαι ολόψυχα να συνεχίσεις με τους ρυθμούς που ήδη έχεις!!!

(28/8/2017)

By | 2018-05-10T20:56:22+00:00 Μάιος 10th, 2018|