QnA no26 – Γιώργος Δάμτσιος

/, QnAs/QnA no26 – Γιώργος Δάμτσιος

QnA no26 – Γιώργος Δάμτσιος

Γνώρισα τον Γιώργο Δάμτσιο στο Φαντάστικον του 2017. Δεν τον γνώριζα μέχρι τότε, αν και τον είχα ακουστά από τον Μάριο Δημητριάδη, ο οποίος ήδη είχε κάνει ένα γκεστ πριν από ενάμιση μήνα στη σελίδα. Είχε μιλήσει για τον φίλο και συνεργάτη του με τα πιο ενθουσιώδη λόγια και ομολογώ μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον να τον γνωρίσω κι εγώ. Με το που συνάντησα τους δύο Σαλονικείς φίλους λοιπόν, πρότεινα να πάμε για ένα καφέ. Μπήκαμε στο κτήριο που γινόταν το φεστιβάλ, κάτσαμε στο φουαγιέ, και προτού προλάβω να πω τίποτα…

«Θέλω να γράψω κι εγώ κάτι για τη μυθολογία σου.» μου έκανε σοβαρός. Μεμιάς! Με το καλημέρα, που λένε… Η περιέργειά μου κεντρίστηκε περισσότερο! Τώρα ανυπομονούσα να δω δείγματα γραφής αυτού του ανθρώπου! Ο ενθουσιασμός και η σοβαρότητα με την οποία μου είχε πει ότι ήθελε να συμμετάσχει, πραγματικά με συγκίνησαν! Όταν λίγο καιρό  μετά διάβασα και το κείμενο, ήξερα ότι αυτή τη πένα θα την ακολουθούσα πλέον με τα αναγνωστικά μου μάτια!

Ποιος είναι όμως ο Γιώργος Δάμτσιος;

Ο Γιώργος Δάμτσιος γεννήθηκε το 1978 στη Νάουσα. Εκτός από τη συγγραφή, του αρέσει να διαβάζει μανιωδώς ενώ είναι λάτρης της Heavy Metal, του gaming και του αθλητισμού. Εξακολουθεί να διαμένει στη Νάουσα, μαζί με τη σύζυγό του Αναστασία και τα δύο παιδιά τους. Αποτελεί ιδρυτικό μέλος του Φεστιβάλ Φαντασίας Fantasmagoria. Αρθρογραφεί τακτικά στην ιστοσελίδα nyctophilia.gr Πραγματοποιεί σεμινάρια δημιουργικής γραφής για λογαριασμό της Επιτροπής Ισότητας του Δήμου Νάουσας.

Αυτά μας λέει το βιογραφικό του, ας δούμε τώρα όσα μας είπε και ο ίδιος…

***

1) Πότε ξεκίνησε για τα καλά το ταξίδι σου στον κόσμο της συγγραφής;  Ποιες ήταν οι βασικότερες επιρροές σου ή οι ‘’λογοτεχνικοί ήρωές’’ σου; Πότε κατάλαβες ότι η συγγραφή είναι κάτι περισσότερο από χόμπι για εσένα αλλά πάθος;

-Καλησπέρα, Γιώργο και σ’ ευχαριστώ για τη φιλοξενία στο νέο σου site, το οποίο ήδη και εξερευνώ με πολύ ενδιαφέρον!

Το ταξίδι μου στη συγγραφή ξεκίνησε όταν ήμουν πάρα πολύ μικρός. Ήταν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού όταν άρχισα να γράφω –ή καλύτερα να αντιγράφω– διάφορες μικρές ιστορίες, επηρεασμένος προφανώς από αυτά που διάβαζα κι εγώ. Ωστόσο, αν και σε όλη μου τη ζωή έγραφα κατά περιόδους, ξεκίνησα «για τα καλά» να ασχολούμαι με τη συγγραφή το φθινόπωρο του 2012. Παρ’ όλα αυτά, νομίζω ότι ήξερα από παλιά ότι θα ήταν κάτι περισσότερο από απλό χόμπι.

Όσο για τις επιρροές… επειδή διαβάζω κυριολεκτικά τα πάντα, είναι πολύ δύσκολο να  εστιάσω κάπου. Η λίστα θα γινόταν τεράστια αν έλεγα συγγραφείς που κατά περιόδους διάβαζα εντατικά. Εντελώς ενδεικτικά, σε αυτή μπορούν να χωρέσουν ισάξια ο Ιούλιος Βερν και ο Λουντέμης, καθώς και ο Χαρούκι Μουρακάμι με τον Τζον Κόνολι! Θα ήταν προφανώς μια πολύ αλλόκοτη λίστα!

2) Τι θυμάσαι ιδιαίτερα από τη συγγραφή του ντεμπούτου σου ‘’Μέχρι την τελευταία του ανάσα’’;

–Μόλις είχα ολοκληρώσει ένα έπος ηρωικής φαντασίας 250.000 λέξεων όταν ξαφνικά μου ήρθε η ιδέα να γράψω και ένα βιβλίο μεταφυσικού θρίλερ και τρόμου. Σκέφτηκα να είναι και κάπως διαφορετικό απ’ όσα είχαν εκδοθεί στην Ελλάδα, οπότε το έκανα ως μια αφήγηση γεγονότων που είχαν ήδη διαδραματιστεί, από τον ίδιο τον δολοφόνο σε έναν ψυχίατρο. Η ιστορία για κάποιον λόγο «πετούσε» στο πληκτρολόγιό μου και έτσι, 45 μέρες αργότερα ήταν ήδη γραμμένο το πρώτο draft. Ακολούθησαν φυσικά αρκετά περάσματα ακόμα, που κράτησαν συνολικά περίπου άλλο τόσο. Ήταν και το πρώτο βιβλίο που δοκίμασα να εκδώσω ποτέ. Μέχρι τότε, τα πάντα τα έβλεπα ως “αρχεία του υπολογιστή μου”.

3)Το βιβλίο σου ’’Το τρίπτυχο των ευχών’’ παίζει με τις επιθυμίες και τα ‘’αντίποινα’’ του να κατακτάς όσα ονειρευόσουν. Πες μας δύο λόγια για τη σύλληψη πίσω από το έργο.

–Τυπικά αυτό ακριβώς ήθελα να τεστάρω. Εικάζω ότι έκανα επακριβώς την ίδια ερώτηση κι εγώ στον εαυτό μου και δοκίμασα να μάθω τη δική μου απάντηση.

Να συμπληρώσω πάντως ότι ολοκληρώνοντας το «Μέχρι την τελευταία του ανάσα» και μέχρι να γράψω το «Τρίπτυχο των ευχών» δεν είχε περάσει πολύς χρόνος (λογικά κάπου στους 15 μήνες περίπου). Στο ενδιάμεσο ωστόσο, είχα ήδη δημιουργήσει δύο ακόμα μυθιστορήματα, εκατό και εκατόν εξήντα χιλιάδων λέξεων. ( Ήταν μάλλον ο καιρός που έγραφα πάρα πολύ!) Ο λόγος που το αναφέρω αυτό όμως είναι απλά για να τονίσω ότι μέσα σε όλα, έχοντας ήδη αρκετό έτοιμο υλικό, με το «τρίπτυχο των ευχών» έμελλε να αποφασίσω να πειραματιστώ αρκετά και να δοκιμάσω να γράψω ένα βιβλίο που να είναι πιο «γυναικείο». Δεν του έκανα φυσικά καμία έκπτωση, απλά, αν ήταν κιθάρα, τα κουρδίσματά της θα ήταν κάπως διαφορετικά! Ουσιαστικά δοκίμασα να γράψω ένα βιβλίο έτσι όπως θα το έγραφε μια γυναίκα, εστιάζοντας στη δική τους ψυχολογία και ψυχοσύνθεση. Δεν περίμενα ότι θα δοκίμαζα να το εκδώσω, αλλά τελικά έγινε συγκυριακά και δεν το μετάνιωσα!

4)Το γκεστ διήγημά σου ‘’Κόκκινοι Κεραυνοί’’ –που βρίσκεται πλέον και σε έντυπη μορφή στο ‘’Ημερολόγια Ψυχοπλάνης και στο ‘’Μυστικά στο λυκόφως’’- με συγκίνησε και με εξέπληξε τρομερά! Όχι μόνο για την οπτική που επέλεξες και για τα συναισθήματα της αφηγήτριας, μα και για τον ιδιαίτερο ψυχοπλάνο που επέλεξες! Πώς προσέγγισες εσύ την ψυχοπλάνη και γιατί επέλεξες αυτό τον τρόπο;

–Καταρχάς σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! Να πω επίσης ότι ήταν μεγάλη η τιμή να συμμετάσχω σ’ αυτό το πρότζεκτ, αφού ήταν ήδη αρκετός καιρός που θαύμαζα αυτό που έστησες, το οποίο είναι πραγματικά σοκαριστικά μεγαλεπήβολο για τα ελληνικά δεδομένα.

Έχοντας λοιπόν δει το πώς πραγματεύονται οι περισσότεροι την ψυχοπλάνη, θέλησα να υπάρχει και μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν θα βλέπαμε τον ψυχοπλάνο της ιστορίας από τα μάτια ενός άλλου χαρακτήρα. Τι θα έκανε; Πώς θα αντιδρούσε στα τεκταινόμενα; Και, κακώς ή καλώς, τι θα έκανα εγώ στη θέση αυτού του χαρακτήρα; Πόσο θα με επηρέαζε εμένα ο ψυχοπλάνος; Διαπίστωσα πάντως ότι η ιστορία αυτή είχε πολλά να μου πει και, αν και έχω γράψει πολλά διηγήματα, το συγκεκριμένο παραμένει ακόμα και σήμερα στα πλέον αγαπημένα μου.

5) Η τελευταία σου κυκλοφορία ‘’Σκοτεινό Πέπλο’’ είναι από τις αγαπημένες εκδόσεις BELL και είναι μία καταιγιστική περιπέτεια. Αν έχει χροιά παρόμοια με την ‘’Τελευταία ανάσα’’ -από προσωπική εμπειρία θέλω να μοιραστώ ότι- θα είναι σίγουρα page-turner! Τι να περιμένει ο αναγνώστης στις σελίδες του ‘’πέπλου’’ σου; Πώς νιώθεις για την ‘’ριψοκίνδυνη’’ κίνηση της έναρξης μίας σειράς βιβλίων;

–Καταρχάς να πω ότι, όπως γίνεται πλέον αντιληπτό, δεν σταματώ να αλλάζω συγγραφικό είδος και σ’ αυτό μάλλον φταίει ότι διαβάζω όλα τα είδη κι εγώ!

Από εκεί και πέρα, ο σκοπός του νέου βιβλίου είναι ακριβώς αυτός, να γίνει ένα page-turner, για να τιμήσει και το είδος στο οποίο ανήκει! Ωστόσο, αν και εκ των πραγμάτων δεν μπορούσα να εμβαθύνω σε βαθύτερα νοήματα, (αφού είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και ο βασικός του πρωταγωνιστής έχει και αμνησία), θεωρώ ότι κι αυτό το βιβλίο περνάει τα δικά του μηνύματα, όπως κάνουν και οι αντίστοιχες «ξένες» περιπέτειες. Πάντοτε φυσικά σε λογικά πλαίσια και χωρίς την παραμικρή αίσθηση «κατήχησης». Προτιμώ πάντοτε εξάλλου ο αναγνώστης να βιώσει όπως θέλει αυτά που διαβάζει.

Όσο για το ότι θα γίνει σειρά βιβλίων. Είναι όντως ρίσκο για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά πιστεύω ότι αν δεν γίνουμε και λίγο τολμηροί στη ζωή μας θα παραμείνουμε στάσιμοι. Είμαι και φύσει αισιόδοξος και έτσι πιστεύω πολύ στη σειρά αυτή. Προσπάθησα εξάλλου να είναι εντελώς «φρέσκια» και να ταιριάζει στις ανάγκες της εποχής μας.

6) Πέρα από το γκεστ σου στο αρτ πρότζεκτ του LC DLVI, το βιογραφικό σου δείχνει ότι είσαι εξίσου παραγωγικός και σε συνεργατικά πλαίσια. Με τον Μάριο Δημητριάδη στα βιβλία ‘’Στη Γέφυρα των Χαμένων Ψυχών’’ και ‘’metal chapters’’, μα και με την διοργάνωση του Fantasmagoria (φεστιβάλ φανταστικού της Θεσσαλονίκης). Πώς επηρεάζει την έμπνευσή σου και την δημιουργική σου διαδικασία αυτό το πάρε-δώσε ενέργειας; Η ευγενής άμιλλα στο ‘’σπορ της συγγραφής’’, γίνεται σκυτάλη για την αφήγηση ή διελκυστίνδα;

–Τα πάντα μπορούν να λειτουργήσουν και θετικά αλλά και αρνητικά, ανάλογα με το πώς τα χειρίζεσαι. Για μένα, ξεκάθαρα, τα πάντα λειτούργησαν μόνο θετικά μέχρι τώρα. Φυσικά έπαιξε ρόλο σε αυτό και το ότι συνάντησα εξαιρετικά άτομα που ήταν πρόθυμα να δώσουν και να λάβουν το ίδιο απλόχερα με αυτό που ήθελα κι εγώ. Κάθε μου συνεργασία ήταν και από ένα υπέροχο ταξίδι. Και έπονται κι άλλες και για την ώρα αναφέρω απλώς δύο ονόματα: Μαρία Ζαχαράκη και Γεωργία Καλαμαρά.

Ωστόσο, θα πρέπει να συμπληρώσω ότι όταν βλέπεις ότι κάτι δεν μπορείς να το «σηκώσεις» άλλο, πρέπει να το αφήνεις τη σωστή στιγμή και να προχωράς. Μπορεί λοιπόν το Fantasmagoria να το ένιωθα (και να το νιώθω ακόμα) σαν πνευματικό παιδί μου, αλλά κατάλαβα ότι ήρθε ο καιρός να αποχωρήσω από αυτό, μιας και η μέρα μου διαθέτει μόλις… 24 ώρες και όχι 40! Θα συνεχίσω φυσικά να το καμαρώνω, αλλά πλέον ως… εγγόνι μου, μιας και πέρασε στα χέρια καλών φίλων. Θα με βρείτε και πάλι δηλαδή στους διαδρόμους του, αλλά αυτή τη φορά ως επισκέπτη!

7) Θα ήθελες να πεις κάτι, ή να αφήσεις κάποιο μήνυμα για κλείσιμο, για τους ακόλουθους της σελίδας;

Θα είναι η πιο λακωνική μου απάντηση: Να συνεχίσουν να παρακολουθούν την εξέλιξη του όλου πρότζεκτ σου, γιατί σε λίγα χρόνια θα γίνει σημείο αναφοράς για τα ελληνικά δεδομένα!

Ευχαριστώ και πάλι για τη φιλοξενία!

Εγώ σε ευχαριστώ Γιώργο! Για την συνεργασία, την υποστήριξη και τον ενθουσιασμό σου! Εύχομαι από καρδιάς  να συνεχίσεις εξίσου δημιουργικός και να δεις τα συγγραφικά όνειρά σου να πραγματοποιούνται ένα προς ένα!

Τον Γιώργο μπορείτε να τον βρείτε στις εξής σελίδες:

https://www.facebook.com/georgedamtsiosauthor/?ref=aymt_homepage_panel

https://www.goodreads.com/author/show/14719511._

https://georgedamtsios.weebly.com/

Κάποιες σκέψεις μου για το βιβλίο του ‘’Μέχρι την τελευταία του ανάσα’’, μπορείτε να διαβάσετε εδώ: https://www.goodreads.com/review/show/2543940083?book_show_action=true&from_review_page=1

By | 2018-11-27T13:25:55+00:00 Νοέμβριος 27th, 2018|